ปลาพระจันทร์ AA IQF

หลักพื้นฐานของชีววิทยาทางทะเลถือว่าการมีเลือดตั้งแต่หัว-ถึง-ความอบอุ่นจากหาง-อย่างแท้จริงนั้นเป็นไปไม่ได้ในปลา- ซึ่งเป็นความเชื่อมั่นที่ไม่มีใครสงสัยมานานหลายปี จนกระทั่งปลาพระจันทร์โผล่ขึ้นมาจากระดับความลึกที่แช่แข็ง ในบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในมหาสมุทร สัตว์สายพันธุ์เดียวนี้ได้ทำลายกฎเกณฑ์นี้ โดยพิสูจน์ว่าปลาสามารถรักษาภาวะดูดความร้อนได้ทั่วทั้งอาณาจักรภายในของมัน แทนที่จะแค่ทำให้ห้องพิเศษอุ่นขึ้นเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น รวมไปถึง-ญาติที่ล่องเรือเร็ว ปลาทูน่า และฉลามบางตัวด้วย โดยแบ่งความร้อนจากการเผาผลาญเล็กน้อยไปที่กะโหลกหรือเบ้าตา แต่เครื่องจักรที่เหลือยังคงถูกควบคุมโดยอุณหภูมิของน้ำ ปลาพระจันทร์หลุดโซ่เหล่านั้นออกไปจนหมด เหงือกของมันมีโครงตาข่ายที่กะทัดรัดเป็นพิเศษของหลอดเลือดที่จัดเรียงเพื่อให้เลือดเย็นที่เข้ามาและเลือดที่อุ่นออกไหลผ่านกันในเลนที่อยู่ตรงข้ามกัน โดยคั่นด้วยช่องว่างที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า สถาปัตยกรรมทวนกระแสนี้ทำหน้าที่เป็นกับดักความร้อน โดยดึงความร้อนจากกระแสน้ำที่กำลังจะออกและส่งกลับไปยังกระแสน้ำที่กำลังจะเข้าไป เป็นการปิดผนึกการสูญเสียที่มีความหมายต่อภายนอก ประโยชน์ที่ได้รับนั้นยิ่งใหญ่มาก ลึกลงไปหลายร้อยเมตร ในดินแดนแห่งราตรีนิรันดร์และใกล้จะ-กลายเป็นน้ำแข็ง ศัตรูที่ร้อนจัดจะรู้สึกร้อนรนและคลำการโจมตี ในขณะเดียวกัน ปลาพระจันทร์ก็ตัดผ่านความมืดด้วยความรวดเร็วและการตอบสนองที่เฉียบคม-ไม่ลดลง กล้ามเนื้อของมันล็อคไว้ที่ 9 องศาฟาเรนไฮต์ (5 องศา ) เหนือความหนาวเย็นโดยรอบ ไม่ว่ามันจะลงไปไกลแค่ไหนหรือความมืดมิดจะจางหายไปเพียงใด